Ideeënplein

Nog geen stemmen

YWM - De Bergrede: Zout

JesseR
Thema: Bijtanken

De Bergrede: Zout (Mattheüs 5) (Recharge Bible Study)

“Bijtanken in de lucht”

Je hebt waarschijnlijk nog nooit van Sir Alan Cobham gehoord. Ik ook niet, totdat ik hem toevallig tegenkwam toen ik op Wikipedia aan het rondsurfen was. Er verschenen allerlei termen en methodes waar ik nog nooit van had gehoord, maar die blijkbaar van essentieel belang zijn in de geschiedenis van het bijtanken in de lucht. Bijtanken in de lucht is een methode die er voor zorgt dat een vluigtuig verder en langer kan vliegen, omdat het vliegtuig door een ander vliegtuig bijgetankt wordt, midden in de lucht. Deze methode werd ontwikkeld tijdens experimenten in de jaren 1920, en is nu uitgegroeid tot de standaard methode voor het bijtanken van militaire vliegtuigen. Simpel gezegd: bijtanken in de lucht betekent dat je vliegtuig bijgetankt wordt zonder te moeten landen. Je kan gewoon met je reis verder gaan, maar dan met een volle tank.

Deze vergelijking kon Jezus niet gebruiken tijdens Zijn bergrede, maar het komt wel in de buurt van Zijn benadering van ‘zout’ en ‘zoutheid’. Zout verliest, net zoals brandstof, na een tijdje haar kracht. Het verliest haar effect. Het stopt met persoonlijke en sociale verandering teweeg te brengen. Als je geen manier vindt om het verlies aan te vullen, dan ga je op een duur je smaak helemaal verliezen – of als je zoals Alan Cobham denkt, crashen. Maar hoe kunnen wij nu bijtanken terwijl wij midden in de lucht hangen? Hoe kan je zout dat haar smaak verloren heeft weer pittig maken? Dat is een belangrijke vraag voor iedereen die in een bediening betrokken is. Leiderschap betekent dat je jezelf helemaal geeft. Dienen. Liefde geven. Je inzetten voor anderen. Maar wat als onze brandstof opgeraakt? Hoe kunnen we onze tank dan weer bijvullen? Het antwoord dat Jezus geeft moet in haar context bekeken worden. De bergrede is Zijn antwoord op het probleem van bijtanken. Wat kunnen wij dan van de bergrede leren over onze eigen noden die bijgetankt moeten worden, terwijl we ‘midden in de lucht hangen’?               

Je zout is wat je bent, niet wat je doet!

Het grootste gevaar bij bediening is dat we onzelf gaan bepalen door wat we doen. Onze gaven en talenten, onze competenties en dergelijke worden ons visitekaartje. Maar de smaak die wij inbrengen komt niet van wat wij doen; het komt van wie wij zijn. Je talenten zijn de ‘wielen’ waarmee je jezelf geeft, maar de brandstoftank ligt veel dieper. De brandstoftank ligt in jou. Als de bergrede niets anders is, dan is het een oproep om aandacht te schenken aan je persoonlijk leven. Hoeveel aandacht besteed jij aan je persoonlijke ontwikkeling? Wat heb jij het afgelopen jaar bijgeleerd? Op welke vlakken ben jij veranderd? Deze vragen worden moeilijker en moeilijker naarmate je verder en verder gaat in je bediening. Het model dat we steevast volgen komt van eeuwen lange universitaire studies: investeer zoveel mogelijk van je tijd in studeren, zodat je later zoveel mogelijk kan verdienen. We vullen onze brandstoftank met training en hopen dat het ons zal voorzien op onze levenslange reis. Dit model is nooit bevredigend geweest, en is nu zelfs helemaal doorbroken, vooral omdat de wereld waarin wij leven en werken helemaal veranderd zal zijn binnen 5 jaar. Een snel-groeiende cultuur vraagt voor een constante persoonlijke groei. Vandaag de dag zal je je bediening niet overleven zonder je brandstoftank midden in de lucht bij te vullen. Welke mogelijkheden heb jij in huis om je persoonlijke groei te bevorderen?

Je kan niet geven wat je niet hebt.     

Wie in zijn persoonlijk leven wil ontwikkelen zal altijd moeten blijven bijleren. We moeten regelmatig opnieuw ‘gezouten’ worden. De bergrede is een les over het steeds opnieuw bijleren van dingen. Jezus herbekijkt belangrijke thema’s uit de Joodse traditie, en haalt dingen aan die bekend waren voor zijn publiek. Maar toch slaagt Jezus er telkens opnieuw in om hen iets nieuws bij te leren. Bekijk het eens uit een ander perspectief, zegt Jezus, ga naar de kern in plaats van naar de oppervlakte: waarom doe jij de dingen die je doet? Laten we niet enkel kijken naar God’s wet, maar naar haar doel. Wat wil God van jou?

De Bergrede is zowel trouw aan de traditie als radicaal in de praktijk. Ik ben niet gekomen om de wet af te schaffen, zegt Jezus, maar om haar te vervullen. Verder in het Mattheüs evangelie staat geschreven dat Jezus de belofte vervuld die in Psalm 78 geschreven staat: “Ik wil mijn mond met spreuken opendoen en van aloude geborgenheden doen overvloeien.” Deze Psalm gaat over het vernieuwen van God’s boodschap in elke generatie, zodat ze niet worden als hun ouders, maar dat ze net anders zullen zijn. Het ultime doel van onze roeping is om God’s boodschap telkens op een nieuwe manier door te geven aan de volgende generatie. Hoe kunnen we dit doen anders dan eerst onszelf open te stellen voor deze nieuwe methodes? Als we niet eerst zelf nieuwe inzichten krijgen over wie God is, hoe kunnen we het dan overdragen naar anderen? De Bergrede toont aan dat de Waarheid over God niet statisch is. Er is beweging, groei en ontwikkeling in God’s boodschap. Over God spreken als ‘onveranderlijk’ doet eer aan zijn character. Hij is trouw. Hij zal altijd die liefdevolle Vader zijn die hij belooft heeft te zijn. Maar bij de toepassing van Zijn Waarheid in onze levens, in de vorming van onze cultuur, is Hij alles behalve onveranderlijk. We moeten continu opnieuw getraind worden als we het werk van de Heilige Geest willen volgen. Welke mogelijkheden heb jij om opnieuw te leren wat God van jou verlangt? Welke manieren gebruik jij om je benadering naar Zijn Waarheid te vernieuwen en ze toe te passen in jouw bediening?

'Herzouten' moet intentioneel gebeuren.

De vergelijking met het bijtanken in de lucht kan ons helpen om onze focus op ons zoutgehalte te fixeren. Als je jezelf niet voorneemt om bij te tanken, dan is de kans groot dat dit ook niet zal gebeuren. ‘Gezouten’ blijven vraagt tijd. De energie die je geeft aan training is de energie die je niet aan anderen kunt besteden. Er zullen momenten komen waarop je moet stoppen. Misschien voor een week, misschien voor een maand. Of soms is de nood nog groter: tijd om alles even stop te zetten voor een langere periode, om zo je leven en je werk weer smaak te geven. De Bergrede is een geschenk van God, speciaal voor ons. Het leert ons dat tijd steken in ‘herzouten’ geen verloren tijd is; maar dat je ontwikkeling het belangrijkste is. Het geeft je de kans om bij te tanken. In de Bergrede zitten ook vormen van gebed verborgen om je te helpen om te weten of je al dan niet nood hebt aan een pauze. Heb je moed nodig om toe te geven dat je nood hebt aan input? Is het tijd om even bij te tanken om met nieuwe kracht verder te gaan?

Toen Jezus zei dat sommige mensen tot schuldbelijdenis brengen is zoals een kameel door het oog van een naald te laten kruipen, waren zijn leerlingen verbaasd. Hoe kan iemand dan gered worden, als het zo moeilijk is, vroegen ze. Maar Jezus zei dat ze zich geen zorgen hoefden te maken. Misschien lijkt het onmogelijk voor jullie, zei Hij, maar bij God is zelfs het onmogelijke mogelijk. Hier geldt hetzelfde. Jezus’ eerste publiek zou deze vraag over zout als rethorisch opgenomen hebben: zout dat zijn smaak verloren heeft kan geen smaak meer krijgen. Je kan het even goed weggooien. Maar bij God is het onmogelijke mogelijk. Ook al ben je smakeloos en uitgedroogd, Hij kan je weer smaak geven. Ook al lijkt het alsof je helemaal door je cultuur bent ingepakt, ook al lijkt het alsof de jeugd die je ontmoet van een andere planeet komt, die helemaal anders is dan waarvoor je getraind hebt, en ook al overvallen ze je met vragen waar je niet op voorbereid bent: je kan steeds herzouten worden. God wil jou weer smaak geven. Hij wil je bijtanken. De vraag is of jij wil vertragen om Hem toe te laten.

Vertaald uit: Youthwork Magazine (Vol. 2 issue 38) 

Geef een reactie