Nieuws

Liever geen zot bekeringsverhaal voor mij.

Dit artikel is geschreven door Azat (32), ETF-student. Hij neemt jullie mee in zijn bekeringsverhaal.


Van een doorsnee kerkganger tot diep in de put

Op mijn 21ste heb ik God leren kennen en heb  Hem aangenomen als mijn Schepper, Redder en Heer. Ik heb geen zot bekeringsverhaal overgehouden over mijn beslissing. Na jaren kerkganger te zijn, was ik verstrikt geraakt in mijn geloof en afgedwaald van het rechte pad. Het gevolg was dat ik in een diepe verslaving terecht kwam.  Ik was in strijd  met mijzelf, maar vooral met God. Ik zat in een situatie die mij alleen maar nog verder weg van God bracht, hoewel ik God kende.

Een nieuw mens, 't was een dubbeltje

Mijn gevecht heeft zeker vier jaar geduurd, pas daarna kwam de genade van God die mij uit de diepste van mijn verslaving bevrijdde, wel op een manier dat ik niet kon begrijpen of nooit ervoor ervaren had. Ik had het gevoel dat ik een volledig nieuw mens was,  voor mij bestond zonde niet meer. Ik leefde in het Hof van Eden en was volledig nieuw schepsel door God. Opeens had ik wel een zot bekeringsverhaal. Mensen die mijn getuigenis hoorden, waren diep geraakt en de meesten wilden zelfs ook zo’n  ervaring als bevestiging.  Maar voor mij was het een dubbeltje. Aan de ene kant was ik zo gelukkig dat ik bevrijd was van mijn verslaving – de genade van God, maar anderzijds  moest ik nog wel de gevolgen gaan dragen van wat ik gedaan had in de periode dat ik serieus verslaafd was. Want zoals er staat in Galaten 6:7 wat een mens zaait, zal hij ook oogsten.

Met beide voeten op de grond

Ik was  trouwens na zes maanden van het Hof van Eden terug op aarde beland en opeens stond ik er alweer alleen voor, zo ervaarde ik het toch. Ik ervaarde God niet meer zoals in de eerste zes maanden en nu nog steeds niet. Is dat erg? Ik zou God op elke seconde van de dag  willen ervaren en horen, maar als dit niet het geval is, dan vind ik dat niet erg.  Omdat ik weet dat God van mij houdt en heb ook de belofte Immanuel (God is met mij). Nou, als ik mocht kiezen dan liever geen zot bekeringsverhaal voor mij. Want bekeringsverhalen kunnen verslavend en gevaarlijk zijn. Je ervaart God, maar  na een tijdje laat God je alleen wandelen, zodat je met vallen en opstaan sterker wordt in je geloof.  Maar als je dan God niet meer gaat ervaren, kan  je het gevoel hebben dat God je verlaten heeft en niets meer met jou te maken wilt hebben. Als je geen zot bekeringsverhaal hebt, is het best wel ok, want we hebben allemaal de beloftes Immanuel – Mattheüs 1:23 en “Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die gelooft, in hem eeuwig leven heeft” Johannes 3:16. Dus als je gelooft, is dat al op zich een zot bekeringsverhaal, toch? We zien in het nieuwe testament dat alleen Paulus zo een zot bekeringsverhaal heeft nadat God hem aangesproken heeft. Terwijl de leerlingen van Jezus gedurende ongeveer drie jaar met hem geleefd hebben, van hem geleerd hebben en toch geen zot bekeringsverhaal hebben.

Als we de tekst van Galaten 6:15 hierop toepassen, is het antwoord: belangrijk is dat men een nieuwe schepping is met of zonder een zot bekeringsverhaal.

Geef een reactie